Od kilku lat trwają negocjacje pomiędzy przedstawicielami administracji Wielkiego Księstwa a właścicielami położonego w połowie drogi między Mamer a Mersch zamku Ansembourg, mające na celu przekonanie tych ostatnich, zainteresowanych sprzedażą tej niezwykłej nieruchomości, by zbyć ją po cenie preferencyjnej na rzecz państwa. Rozmowy jednak utknęły w martwym punkcie, gdyż władze Luksemburga nie mają zamiaru wydawać na odzyskanie tej perły narodowego dziedzictwa więcej niż nakazywałby rozsądek i chłodna kalkulacja, a już z pewnością nie będą stawać w szranki cenowej licytacji z prywatnymi oferentami, którzy gotowi są zapłacić za tytuł „pana na Ansembourgu” całkiem sporą sumkę. Tymczasem do ansembourskich grafów argumenty patriotyczne nie przemawiają w stopniu wystarczającym, by ofertę Ministerstwa Kultury potraktowali oni priorytetowo. Na dzień dzisiejszy, jak zakomunikował Claude Adam z Partii Zielonych w otwartym liście-petycji, rozmowy w sprawie kupna nieruchomości przez państwo zostały w zasadzie zerwane, a do sfinalizowania aktu sprzedaży zamku w prywatne ręce brakuje tylko stosownych podpisów.
Pikanterii całej sprawie dodaje fakt, że głownym zainteresowanym XII-wieczną fortyfikacją jest... japońska sekta, która jest już właścicielem jednego, znajdującego się w Ansembourg, „młodszego”, bo XVII-wiecznego zamku. Także kilka innych zabytkowych obiektów w tamtym rejonie, jak np. kuźnia w dolinie rzeki Eisch oraz kaplica Mont-Marie jest już w „obcych rękach”. Co do zaś zamku Ansembourg, jego znaczenie dla historii Wielkiego Księstwa podkreśla znajdujący się w zamkowej bibliotece Codex Mariendalensis, ponoć najstarszy dokument sporządzony w języku luksemburskim.
Cała sprawa budzi liczne kontrowersje, bo z jednej strony nikt nie ma wątpliwości, że troska o skarby dziedzictwa narodowego jest zadaniem nadrzędnym, z drugiej jednak, niewiele kto chciałby na siebie wziąć finansowy ciężar tej troski.
Wiadomość za www.wort.lu